Obxectivos do título

Obxectivos xerais

Os títulos universitarios oficiais que habiliten para o exercicio da profesión de Enxeñeiro Técnico de Telecomunicación teñen como obxectivo básico a formación científica, tecnolóxica e socio-económica, e a preparación para o exercicio profesional no desenvolvemento e aplicación das tecnoloxías da información e as comunicacións en todas as actividades que as demanden, dentro do marco normativo de referencia. Búscase formar profesionais de perfil eminentemente técnico, cun coñecemento global das áreas relacionadas coa Enxeñería de Telecomunicación, e formación específica nun dos perfís propostos (Telemática, Sistemas Electrónicos, Sistemas de Telecomunicación, Son e Imaxe), con capacidade para liderar o desenvolvemento de proxectos na área e adaptarse de xeito eficiente a un contorno de rápida evolución.

Este obxectivo básico ou xeral tradúcese en:

  • Facilitar o acceso a unha formación actualizada no campo das Tecnoloxías da Información e as Comunicacións, cunha adecuada base científica, matemática e tecnolóxica que permita o desenvolvemento profesional do titulado en distintas funcións da enxeñería (análise e deseño, fabricación, explotación e mantemento, xestión, organización empresarial, etc.) nas áreas dos sistemas e servizos de telecomunicación, incluíndo os elementos electrónicos e informáticos relacionados.
  • Proporcionar coñecementos e habilidades desde o punto de vista socioeconómico que transmitan pautas de análises da dimensión social da súa actividade, de modo que posibiliten unha toma de decisións coherente coas responsabilidades éticas e profesionais.
  • Favorecer o desenvolvemento da personalidade dos estudantes promovendo o traballo en equipo, o espírito crítico, e a súa participación en actividades extracadémicas.
  • Transmitir aos estudantes a necesidade de manterse informados da realidade diaria, tanto social como tecnolóxica, ademais de continuar aprendendo e actualizando a súa formación.

Obxectivos específicos

Dentro deste obxectivo xeral, defínese como obxectivo específico da titulación, con maior ou menor grao de intensidade segundo a especialización do titulado, o seguinte: a capacidade de deseñar, analizar, implementar, explotar e xestionar, un sistema, compoñente ou proceso do ámbito da Tecnoloxías da Información e as Comunicacións para cumprir as especificacións requiridas, tales como:

  • circuítos e subsistemas de radiofrecuencia.
  • equipos de transmisión e recepción.
  • sistemas de comunicacións guiadas e non guiadas.
  • sistemas, redes, software e servizos de telecomunicación.
  • equipos e sistemas electrónicos.
  • sistemas, equipos, locais e instalacións, relacionadas con sinais de son e/ou imaxe.

Para alcanzar os obxectivos xerais, os estudos deben contemplar outros obxectivos máis concretos dentro do ámbito da formación. Relacionados con estes obxectivos están os diferentes tipos de ensino que se debe impartir e a formación que se debe alcanzar. Os graduados deben alcanzar capacidades e competencias técnicas e de conduta, tanto xenéricas, comúns a calquera enxeñeiro, como específicas, propias das tecnoloxías que constitúen o seu ámbito profesional. Dentro das competencias de conduta deben considerarse as individuais, as empresariais e as de carácter ambiental e social. En consecuencia, a formación que reciba o estudante deberá estar constituída por:

  • Formación científica-básica, para comprender os fundamentos das técnicas que ten que utilizar. Tamén para adquirir hábitos intelectuais de razoamento científico e de aprendizaxe para poder seguir estudando ao longo da súa vida profesional. Esta formación, recíbese case exclusivamente na etapa universitaria e debe ser por iso moi sólida.
  • Formación tecnolóxica-básica, que proporciona un coñecemento profundo e fundamental das tecnoloxías propias da titulación. Esta formación debe ser tamén duradeira e as ensinanzas correspondentes son básicas e xerais, pero dentro das áreas de coñecemento características da carreira. Non existe unha separación clara e perfectamente definida entre estas dúas áreas de formación, producíndose unha transición progresiva entre ambas, con nexos fortes que deben ser coidados especialmente para non producir redundancias innecesarias ou baleiros que poñan en perigo a coherencia dos estudos.
  • Formación tecnolóxica-aplicada, que proporciona o coñecemento de técnicas concretas para a aplicación práctica de enxeñería. Trátase dunha formación especializada, que debe estar moi actualizada, é moi cambiante e susceptible de axustarse ás preferencias de cada individuo, dentro da marxe proporcionada pola evolución de mercado. Os ensinos correspondentes son de afondamento, especialización e preparación para o exercicio profesional e inserción no mercado laboral.
  • Formación económico-empresarial, que lle permita comprender o enfoque da enxeñería como unha actividade económica realizada dentro dun marco máis xeral, que inclúe consideracións económicas, empresariais e outras.
  • Formación social-humanística para exercer a profesión nun ámbito colectivo (técnicas de expresión oral e escrita, idiomas, etc.), para coñecer a realidade da súa contorna profesional (marco normativo, regulación), para adquirir conciencia da dimensión social das súas actividades (seguridade, protección do ambiente, ética da profesión,...), etc.

As dúas últimas formacións tenden a cubrir os obxectivos formativos orientados a dar ao enxeñeiro unha formación integral, facendo da súa actividade unha actividade económica, tanto nos campos tecnolóxicos propios como naqueles nos que a demanda de aplicación das tecnoloxías da información e as comunicacións é notable. Esta formación non ten porqué estar necesariamente concentrada en materias específicas dentro do currículo, senón que se pode desenvolver, como método, na actividade ordinaria da educación recibida.